Kultura gleby

?Kultura gleby jest skutkiem racjonalnej gospodarki, na którą składa się szereg czynników, m.in. właściwa agrotechnika. Jest rzeczą znaną, że plony na glebach w wysokiej kulturze są wierne, a więc bardziej niezależne od różnych niespodzianek klimatu. Wzrost urodzajności gleby zapewnia walka z chwastami oraz chorobami i szkodnikami roślin. Główną rolę powinna odgrywać w tej dziedzinie profilaktyka, która polega m.in. na stosowaniu odpowiednich zabiegów agrotechnicznych i odpornych odmian roślin, ochronie naturalnych wrogów szkodników, a czasem również na profilaktycznym opryskiwaniu lub opylaniu roślin środkami chemicznymi. Duże znaczenie w zapobieganiu chorobom i występowaniu szkodników roślin ma właściwie ułożone zmianowanie, tzn. takie, które zapewnia powrót roślin atakowanych przez choroby i szkodniki związane z glebą na to samo pole po dostatecznie dużej przerwie, a także uprawę roślin wrażliwych za zachwaszczenie po roślinach, których uprawa sprzyja odchwaszczaniu gleby. Wskazuje na to m.in. Andreae. Widzi on też możliwość podniesienia zdrowotności roślin we wsiach nie skomasowanych pod warunkiem współpracy między rolnikami. Powinni oni ustalić rejony wsi, w których nie mogą być uprawiane co roku określone rośliny, by w ten sposób zapobiegać przenoszeniu się chorób i szkodników od sąsiada do sąsiada. Sąsiedzi mogą też na podstawie wzajemnego porozumienia likwidować miedze, które są często wylęgarniami szkodników. Chemiczne środki ochrony roślin powinny być stosowane tam, gdzie profilaktyka i metody biologiczne już nie wystarczają. E. Reisch podaje, że w wyniku zaniechania walki chemicznej produkcja końcowa może zmniejszyć się o 20%, a nawet bardziej. Tymczasem przy takich relacjach cen jak w RFN koszty środków ochrony roślin stanowią w uprawie zbóż i oleistych 1—2% wartości produkcji końcowej, w uprawie buraka cukrowego i ziemniaka 3%, w intensywnych gospodarstwach sadowniczych około 3%, a w uprawie chmielu około 12%. W Polsce jednak wskaźniki te są wyższe.

SPECJALNA METODA UZDRAWIANIA SILVY

Wspomniana poprzednio metoda, która polega na nakładaniu rąk jest – bez dyplomu lekarskiego – nielegalna w Argentynie, ale całkowicie legalna w Brazylii. Podczas seminarium w stolicy Bra- zylii-Brasilia, zademonstrowałem metodę specjalną na dziewczynce, której lewa noga miała o wiele mniejszy zakres zginania niż prawa. Natychmiast, po trzyminutowym zabiegu, obydwie nogi miały taki sam zakres ruchu.

Czytaj dalej SPECJALNA METODA UZDRAWIANIA SILVY

Erozja

?W Polsce 4 min ha, a więc 25 % gruntów ornych podlega w mniejszym lub większym stopniu erozji. Na polach podlegających erozji należy stosować specjalne płodozmiany z dużym udziałem ozimin i roślin wieloletnich. Szczególną uwagę należy zwrócić na zatrzymywanie śniegu, najlepiej za pomocą zadrzewień śródpolnych, roślin o wysokich łodygach, takich jak słonecznik czy bulwa, wreszcie przez pozostawianie na zimę pól zoranych w ostrą skibę. O żyzności gleby decyduje m.in. zawartość w niej próchnicy oraz jej gruzełkowata struktura. W gospodarstwach prowadzonych intensywnie odpowiednią zawartość próchnicy w glebie zapewnia nawożenie obornikiem i rozkład dużej masy resztek pożniwnych uprawianych roślin. W miarę jednak ubytku siły roboczej z rolnictwa stosowanie tego bezsprzecznie najlepszego źródła próchnicy, jakim jest obornik, zaczyna napotykać coraz to większe trudności, ze względu na pracochłonność gospodarki obornikowej oraz pojawienie się gospodarstw bezinwentarzowych, w których obornik nie jest w ogóle produkowany. Podajemy niżej sposoby przezwyciężenia tych trudności. Zmniejszenie pracochłonności gospodarowania odchodami zwierzęcymi. Można to osiągnąć: a) przez zmechanizowanie usuwania obornika z budynków inwentarskich, b) przez racjonalizację wywózki obornika w pole (np. zastosowanie roztrząsacza do wywózki obornika może zmniejszyć nakłady siły roboczej na tę operację o 80% w porównaniu ze sposobami tradycyjnymi), c) przez utrzymywanie zwierząt bez ściółki i uzyskiwanie obornika płynnego — gnojowicy.